سهراب کجایی؟

پنجره را کاه گل گرفتند

بازترین پنجره شد دیواری کاه گلی

حرف های جنس زمان هم چنان ناگفته

داده اند جای خود را

به حرف هایی از جنس ریا

چشم ها هوس بازانه حتی

خیره می شوند به شکاف زمین

همه مردم شهر هم چنان خوابند

حوری همچنان فقه می خواند

سهراب کجایی؟

چمدانت جا دارد برای پیراهن تنهایی من؟

هیچ وقت در زندگیم عاقلانه و با شناخت کامل انتخاب نکردم ....اصلا بهتر است بگویم انتخاب نکردم چه برسد به شناخت کامل ...من قدرت انتخاب نداشته ام ...اختیاری از خود نداشتم ...تصمیماتم را برادرم می گرفت ...برنامه آینده ام را برادرم می ریزد ...من فقط مثل رباتی دستورات را انجام می دهم ...کاش فرصت انتخاب داشتم ...هیچ وقت پزشکی را انتخاب نمی کردم میرفتم دنبال علاقه ام ...نویسندگی و شاعری را خیلی زیاد دوست داشتم ...ریاضی محض را هم دوست داشتم ...اما اکنون چاره ام چیست ...من محکوم به ربات ماندنم نمی دانم تا کی , فکر کنم تا آخر عمرم که شاید هم خیلی طولی نکشد و همین نزدیکی ها باشد به

امروز نگاهی کردم به دفتر نوشته هام یکی از شعرهام رو ی ذره ی دستی به سروروش کشیدم و می خواستم توی شعرنو بذارمش ولی باید هزینه ی اشتراک می دادم بدون هزینه یک هفته دیگه می تونم برای شعرنو بفرستم ...حوصلم نشد اشتراک بگیرم البته از شما چه پنهون خسیس بازی درآوردم ...چه کاریه هزینه ی اشتراک بدم یک هفته دیگه میفرستمش ...قضیه حل شد ...به همین سادگی ...

اگه ی ذره شکی هم برام نسبت به قوانین مورفی مونده بود دیروز دیگه اون شکم برطرف شد ...ی چند مدتی عینکمو عوض کردم حالا چی شد عوض کردم برمی گرده به قرعه کشی و نیم بها شدن فریم و ما هم که حیفمون اومد استفاده نکنیم و القصه دو عینکه شدیم ...البته ناگفته نمونه شماره چشمم خیلی بالا نرفته چشم راستم که تغییری نکرده و چشم چپم ی 0.25 اضافه شده (اینم بگم که اینا در عرض تقریبا 3 سال اتفاق افتاده)...قضیه از این قراره که بعد از خرید عینک جدید هرروز عینک زاپاسو میذاشتم توی کیفم محض احتیاط...نمی دونم چی شد دیروز گفتم کیفم سنگین می شه عینک زاپاسو با خودم نبردم و اینجا بود که سروکل

امروز دوباره دل به یادم آورد که چه در درونش می گذرد ...

6سال است که نبودنت عذابم می دهد و این روزها بیش از پیش جای خالی ات سنگینی می کند.به خدا قسم پدر که دیگر خسته شده ام بریده ام از این زندگی دلم می خواهد دور از چشم این انسانها ساعت ها کنار سنگ قبرت گریه کنم و تا می توانم گریه کنم بغض هایم را بشکنم .خیلی حرفها با تودارم ...دوستت داشته و دارم جایت در اعماق ذهنم زنده خواهد بود روزت مبارک پدر آسمانی ام...